niesamowicie mnie to irytuje, czasami czuję się jak mała buntowniczka, która jeszcze zbyt mało wie, a co najgorsze, której nikt nie bierze na poważnie. Wywalczyłam już wiele kwestii, z czego jestem dumna, bo ślepo prowadzić nigdy się nie dam, ale też większość z nich została poskromiona i obecnie grzeje swoje miejsce głęboko na dnie mojej wyobraźni. Muszę się jeszcze wiele nauczyć, narazie przcieram szlaki, robię rozeznanie, pozwalam się czasem złapać za rękę i dać przeprowadzić przez jeszcze ciemny dla mnie korytarz. Czekam aż rozjaśni się na tyle, abym mogła zacząć chodzić sama. POKORA przede wszystkim, dlatego wierzę, głęboko wierzę w to, że wszystko jest zapisane gdzieś w gwiazdach i jeszcze przyjdzie czas, aby zaprezentować to, o czym wiem tylko ja.

Moje życie będzie sztuką, którą sama chcę tworzyć. Pragnę być częścią pewnego siebie pokolenia młodych osób, które nie boi się wznieść w powietrze i poczuć wiatru w swoich skrzydłach oraz co najważniejsze nie ulega presji innych. Wtapianie się we wcześniej ustanowione kanony jest bezbarwne, ustalanie nowych, swoich- to tęcza.